Je hoeft niet druk te zijn om uitgeput te raken

Iemand vraagt je ‘Hoe gaat op je werk?’ en je hoort jezelf antwoorden met ‘Prima; lekker bezig!’ Je werkzaamheden zijn behapbaar en goed uit te voeren op je werkdagen en binnen je werktijd.

Maar wat als je je toch opgejaagd voelt? Je hoofd zit vol, je lichaam voelt moe en aan het einde van de dag plof je uitgeblust op je bank voor de tv. Dit ondanks dat de planning in je agenda misschien best te doen lijkt.

Onzichtbare werkstress

Dat is precies wat onzichtbare werkstress doet. Het is geen stress van de hoeveelheid werk, maar van de manier waarop je het beleeft. En het zit vaak in dingen die níet in je agenda staan: vage verwachtingen, onduidelijke verantwoordelijkheden, spanningen in het team, een constante stroom aan kleine verzoekjes of het gevoel dat je altijd ‘aan’ moet staan.

Het lastige hiervan is dat je voor jezelf géén duidelijke reden hebt om gestrest te zijn. Dus je negeert het. Je denkt misschien zelfs : ‘Ik stel me aan, ik moet gewoon even doorpakken’. Maar ondertussen wordt die onzichtbare druk meer en meer… En als je dat té lang negeert, raak je langzaam uitgeput – zonder dat je precies weet waardoor.

Verraderlijk

Deze vorm van stress is verraderlijk, want het bouwt zich langzaam op. Je functioneert prima, maar het kost je steeds meer energie. Je hoofd draait overuren, zelfs als je even niets doet. En omdat je die stress moeilijk aan kan wijzen, neem je het vaak gewoon maar voor lief. Of je gaat twijfelen aan jezelf.

Het is heel belangrijk om dit soort stress serieus te nemen. Niet pas als je hoofd overloopt, maar al bij het eerste gevoel van vaag ongemak of innerlijke onrust. Want daar begint ruimte én herstel! Je hoeft dus niet te twijfelen aan jezelf. Het helpt al enorm als je herkent wat er speelt. En als je erkent ‘Het ligt niet aan mij!’. Het is vaak hoe het werk is ingericht of hoe jij ermee omgaat. En gelukkig kan je daar invloed op uitoefenen. Hoe?

5 Praktische tips om onzichtbare stress te signaleren én ermee om te gaan

• Wees eerlijk over wat je écht bezighoudt. Niet je taken, maar de spanning eromheen kost vaak de meeste energie. Maak daarom zichtbaar wat onduidelijk voor je is, wat schuurt of wat je wakker houdt. Dat begint met jezelf de vraag stellen ‘Wat kost me nu stiekem mijn energie?’
• Zet je twijfel op papier. Onzekerheden blijven malen als ze in je hoofd blijven hangen. Schrijf ze op.  Vaak zie je dan al sneller: ‘Dit is niet van mij’ of ‘Hier kan ik iets mee doen’.  Zo laat je de mentale mist verdwijnen.
• Maak afspraken expliciet. Vage opdrachten, ‘even snel tussendoor’-verzoekjes of impliciete verwachtingen zijn energievreters. Wees niet bang om door te vragen ter verduidelijking. Vraag bijvoorbeeld  ‘Wat verwacht je precies?’ of ‘Wanneer moet dit écht klaar zijn?’
• Plan pauzes, ook als het niet druk is. Juist op rustige dagen kun je jezelf ‘vol’ voelen. Gun je brein herstelmomenten, ook als je niet achterloopt. Want mentale belasting heeft niet altijd met werkdruk te maken.
• Bespreek het, ook als het vaag voelt. Onzichtbare stress wordt pas lichter als je het deelt. Zeg gewoon eens tegen een collega: ‘Ik merk dat m’n hoofd vol zit, maar ik kan er de vinger niet op leggen.’ Vaak opent dat het gesprek en ontstaat er ruimte.

Je hoeft niet overwerkt te zijn om uitgeput te raken. Soms zit werkstress niet in wat je doet, maar in wat je voelt en wat je nog niet benoemd hebt. Door die onzichtbare belasting zichtbaar te maken, ontstaat er ruimte. En precies die ruimte maakt werken weer moeiteloos.

Is dit herkenbaar voor jou? En wil je hier eens over sparren? Neem contact met ons op. We denken graag met je mee!